Ivan Lovrenović

Pod stare dane, bez jasna razloga, uzeh čitati po drugi put nakon valjda više od četrdeset godina Ostrogorskoga Istoriju Vizantije. I, što se događa: ne mogu je ispustiti iz ruku! Tisuću godina jedne fascinantne imperijalne povijesti i civilizacije, zbijene na ciglih pet stotina stranica, napisanih em znalački em majstorski - to se uistinu čita kao najuzbudljiviji triler. Uz pouku (i mimo volje čestitoga autora), koju uvijek nekako volimo smetnuti s uma, da su u čovječijoj historiji zločin i rat i nezasitna moć s mirijadama anonimnih žrtava konstanta, a da su mirna i stabilna razdoblja tek predasi, te da je - po Walteru Benjaminu - i „dokument kulture uvijek ujedno i dokument barbarstva“.